It’s hard to think kung anong language ba ang gagamitin ko in this blog. Mahirap nga bang pag isipan? HIndi naman talaga kaya lang conflict kasi ang sinisigaw ng isip ko kaysa sa bulong ng damdamin ko. Sinabi ko na diba kung anu ang rason ko kung bakit ako nag bloblog and i want to achieve it. But somehow, its not about your goal. May ikokonsidera ka ring mga factors sa pagbuo nito.

Someone told me that “Establishing proper communication is more important in blogging than showing off grammar skills.” Napakalalim pero laman na laman ang dating. When i read it, naapreciate ko na may bloggers din pala na magaling mag advise[isa rin ba kau sa mga councilors in blogging?]. I understood what he wants me to understand. Something na kampanang umungol sa tenga ko ang katumbas ng pagkabasa ko nito.

Dagdag pang sabi nya “ang mahalaga nagkakainintdihan kayo ng audience mo.” Ang mga salitang ito ang maaring sanhi ng pagkauntog ko sa pader. Habang nag lalakad kasi ako sinusundan ako ng katagang ito. Yun bang untog na gumusing sau sa katotohanan.

Mahirap din un kailangan mo pa ng bukol para matauhan. Pero siguro talagang kailangn ng taong mauntog muna para matauhan siya.

Iyon nga ang nangyari sakin. After how many years of hours akong gumawa ng convention. Naisip ko sa wakas ang sagot.

“bakit hindi nalang ako mag blog using taglish?, Bongga naman un diba. Parang nilagay ko ang philipinas sa gitna ng america.”

KAya naisip ko na gamitin nalang ng sabay ang dalawa. Baka sakaling maiintindihan nyo ang mga pinagsasabi. HIndi nga naman masama. Tsaka try ko baka dito ako sumikat..nyahahaha.

Nais kong magpasalamat sa taong iyon at sa pader para sa bukol na gumising sakin. Matsalam sa inyo.

Hahayzz. Siguro makakapagsimula na ang nga new beginning. Sana nga lang may bibista pero kahit walang kwenta tong blog ko. For sure, may silbi naman ako sa mga walang magawa.

Nakakahiyang mag blog ang isang taong tulad ko na nangangapa pa lamang sa pagkuha ng mga english word. Nanungunguha na nga lang mali-mali pa ang grammar. I know and i fully understand the need of proper usage of every word in a sentence at pinag susumikapan ko itong mabuo ng tama. Pero, sadya talagang mapait ang kapalaran at ako ay hindi biniyayaang magsulat ng matino.

Sa lahat ng nagbabasa ng aking blog. I really, really sorry sa mga embarassment na nagawa ko. It’s an awkward thing to say pero sa pagkakataong ito..nag-aalangin akong magsalita ng english. Natatakot na akong baka mapintasan ulit ang mga dukha kong pangungusap.

Alam nyo ba kung bakit ako gumawa ng blog? Bakit nyo nga naman malalaman, eh wala akong pinagsabihan..weee..di bale sasabihin ko nalang.

Ginawa ko ito sa kadahilanang gusto kong ma improve kahit kunti ang english proficiency ko. I thought an i believe that blogging would somehow enhance my eloquency in speaking english. ‘Yun bang itong blog na ito ang magtuturo sa aking mag salita ng english ng maayos. Parati kasi akong nag babasa ng blog and i found out that bloggers are soo intelligent to make an article na english lahat ang salita. Bilib talaga ako sa kanila.

sigh…

Ngayon ko lang kasi na-realize na hindi pala madali ang mag blog. MAliban sa pananakit ng iyong likod at kamay. Kasama rin pala ang kahandaan ng iyong sarili sa mga taong makakasalamuha mo sa pagbloblog.

Nagtataka siguro kayo kung bakit ko ito naisulat?

uhmm…Sabihin na nating may na realized ako sa araw na ito. Isang realization na pilit kong nilalabanan. A realization that made me melancholy[ayan english word na naman]..Pero lahat naman ng realization more on good effects ang iyong makukuha.

Kaya’t kahit anong mangyari i’ll still posting articles with me as the author and english as my language.

If my works are full of wrong grammar kindly approach me. Alam ko may matutunan ako sa mga comments nyo. At sa mga nasaktan at nayabangan sakin’ humihingi po ako ng patawad. Hindi ko alam mayabang pala ang pagkakasulat ko. Siguro mayabang ako kasi nakaya kong sumulat ng mga articles na mali-mali ang grammar.. But don’t worry, i’ll work it. Sana nga ay tulungan nyo ako. Kung may wrong grammar, approach nyo nalang ako [as i've said]

Taas na pala nito. Maybe nabobored kana sa pagbabasa.hehe. Thanks again for reading my blog at sana hindi mo ako iiwan. Promise i’ll be good here in blogging, forever and ever. tulungan nyo lang ako!!..^^

Why people like me try to create blog after banging their head towards the door? Is it the effect of amnesia? Well, for me a lot of reasons why i up my self into this kind of craziness. Everything is in purpose so now i would like to share my boombastic reasons of why i entered the generation of blogging.

Uhm.. I love to share the happenings in my life: Joyful and Sorrowful

Reading is my favorite pastime and i envy for those teens who are writing their thoughts. It’s not bad to make my own one right?

I just love to write too. Writing my own experiences and let others know what happen in my day.

Lastly, nothing just your own reaction of why are you gotten yourselves in blogging.?Maybe it’s the time to know the depth secret beyond your passion in blogging.

I believe that there are still many reasons but it’s better to let it show on its own.

Blogging industry needed a lot of factors to push you through. I already have blog site but it seems like i dont want to juice out my talent in writing for those blog site. I dont even visited them now. What i want is to start a new beginning with a new diary, with a new blog.

I am the type of person who is fond of telling what’s happening in my life to other people. I love to tell stories and tell secrets(limited secrets only, so don’t be disgust). Sometimes people are no longer there to listen my stories and open to give suggestions about my situation. Sometimes i felt alone. I don’t know whom i could talk to and could hardly identified people who are worth for my trust…..

I hope that this would be the start. The start of everything.
I hope that now and then, i could make myself a successful blogger that doesn’t need to speak out in front of no one.

I promise that this would be the new chapter of my life together with this new blog. Forget the past and live happy and gay to your present. Welcome me everybody for i will turn ON my blog…;-)