Kumusta na mga dude,kabarkada,kapamilya,kaibigan,kakwela,kaflip at kung sinu-sino pang may ka- sa unahan. Tila napakabilis ng pagdaan ng panahon. Parang kahapon lang ngf huli akong nagsulat ng artikulo dito sa blog ko pero pagtingin ko sa archive nito mukhang nakatulog ata ako ng mahabang panahon. Pero alam ko na alam niyong lahat kung ano ang dahilan kaya hindi ko kailangan pang ipaliwanag ang mga nonsense reasons.
Kaya lang naman ako nagsulat ngayon ay para ipagdiwang ang anibersaryo ng Blog kong ito. Pagkatapos ng araw na ito sa susunod na anibersaryo nito na naman ako ulit masusulat *corny*. Obvious naman diba na June last year ako unang nagsulat ng isang artikulo sa isang blog at ang una kong blog ay ang Gemini is Undecided na hindi ko malaman ang dahilan kung saan ko nahugot ang pangalan at url nito. Kung alam niyo lang kung ano ang pakiramdam ko noon habang nagsusulat.Parang kinikiliti ako bawat pindot ng letra sa keyboard. Sagwa naman atang tignan nun pero pang analogy lang.
Almost weekly dapat may post ako sa blog ko at dapat bibisitahin ko palagi ang mga frend kong ka-blog sa cyberspace para bumisita din sila sa akin. Hindi naman lahat ganun ang intensyon ko kaya ako bumubisita sa blog nila. May iba rin naman sense ang mga topic na kanilang sinusulat na may halong kaalaman with toasted humors. Iyan ang mga prinsipyo ko noon. Ngayon isang taon na ako maibabalik ko pa kaya ang prinsipyo kong ito? Abangan ang susunod na kabanata…
Napaka-boring naman ng susunod na kabanata, pero heto ang karugtong. Sa pagdiriwang ko ng anibersaryo nito layunin kong ibalik ang pleasure and lust na nadarama ko noon. Isusulong ko ang himagsikan sa aking sarili at himukin ang bawat daliri na magsulat. Magiging matibay ako at lalaban tayo!!! (nasobrahan sa gamot at sa panonood ng polical ads).
Ang totoo ay ipaalam ko sa sarili ang totoo at hindi na joke na layunin ko kung bakit ako nagbloblog. Isang taon na ako eh dapat hindi ko na niloloko sarili ko kung bakit ako nagbloblog. Tama dapat nga! At isa lang ang naiisip ko kung bakit ako nagbloblog. heto at i qouqoute ko para mag feeling niyong basahin…
..Now i finally realized. So many times i get hopeless and frustrated. So many times i get confused and i feel like no one is ready to hear every words i say. And yet i still find the way out. Perhaps my reason why i become more aggressive and brave in life. I wrote in this page and in this time because i want everybody to hear the sounds of my soul. I want somebody to feel the roaring heat inside my mind. Once and for all i would like to admit, i blogged because i want you and your irrevocably presence.
O ha! Anu say niyo? Siguro iba sa inyo naisip na baliw ata ang author ng blog na ito. Pero kung matagal kanang taga subaybay ko ang maisisip mo nalang, nag eemote na naman si Dansoy. At kung mapapansin niyo at talagang kapansin-pansin English ang pagkabuo. Mahirap pala magpaka-Shakespeare. Di bale at least na express ko ang totoo kung saloobin.
Sa mga una kung nakikila sa industriyang ito na hanggang ngayon ay naniniwala sa walang modo at kwentang talent kong ito, Salamat ng Marami! mula yan sa kaibuturan at sa kailalaman ng puso ko!
Muli, akoy magiging buhay sa pagkalat ng kunting kaalaman at malaking kagaguhan sa mundo ng blogging at salamat sa pakikibahagi ng saking Unang anibersaryo ng Life and Adventure of Dansoy!
NOTE: Sila ang mga una kong kaberks sa blogging,
Sabrina
Rio
Eji
Bro. Utoy
Aling Baby
Special Thanks to: Kauderwelsch
